Yıl 2026’nın son bahar sabahında, kendi haliyle 1 bacağı dirseklere kadar olan ve diğer bacağı hiç yok. İki elleride dirseklere kadar olan Yakup’un kendi odasında; akşama kadar bilgisayar başında oyun geliştirme işine adamış ama bir baltaya sap olamamış bir bedensel engellisi birisidir. Ailesi ile beraber yaşasa bile, onu çok seven sadece ailesidir.
Yakup kendi çapında oyunlar üretip para kazanmaya çalışıyor. Çevresindeki insanların onun hakkındaki gerekli-gereksiz akıl karıştıran dedikodularına da karşılık sessiz kalmayı tercih ediyor. Ailesindeki insanlarla arası zaman zaman gerilse bile, sesini çıkarmayarak işini yapıyor. Bugünlerde ise, yeni nesil teknolojilerin getirdiği ağır yorgunluğa küsmüş olacak ki, fantezi konsollardan birisine merak sarmış durumda. O konsolu indirerek başlıyor.
Yakup’un odasında, kapıdan girince kendine ait bir yatağı bulunuyor. Bilgisayar masası yatağın sol çarprazında kalan bölmede yer almakta olup sandalyesi de önündedir.
Yakup dirsekleriyle sağ eliyle o fantezi konsoluna iki kez tıklar. Açıldığında heyecanla;
– Sonunda, kendime ait bir oyuncak buldum. Bu oyuncağı kullanarak oyunlar üretmek istiyorum. Madem, insanlar beğenmiyor işlerimi. Ben de o zaman daha az insan olan bir yere geçerim.
Bu cümlelerle kendini kandırdığını düşünüyor. Yine de sesini çıkarmadan işine koyulmaya başlar.
İşi yaparken, kapısına doğru yaklaşan sarı renkli ve eflatun gözlü, uzun boylu bir hanımefendi yaklaşır. Bu o Yakup’un annesi ve adıysa, Aslıhan’dır. Aslıhan hanım, Yakup’un odasına yaklaşıp-sakince oğluna bakarak;
– Hadi bakalım, yemek vakti oğlum.
Aslıhan o cümleyi söylerek odadan ayrılır. Yakup sandalyesini çeker ve sakince arkasını dönerek yavaşça iner. İki dirseği ile sürünerek mutfağa doğru gider. Yakup mutfakta yemeğini bir şekilde yer, tabii annesi ona yardım etmemekte.
Yakup odasına gelir ve içinden;
– Acaba bu fantezi konsol nasıl bir şekilde oyun üretiliyor?
Sorusuyla düşüncelere dalarak indiği sandalyeye çıkmak için dirseği olan bacağını kaldırır. Sonra ellerini koyarak çıkar sandalyeye sonra içinden;
– AI sistemleri bu yüzden var, Yakup.
Sandalyenin içinde döner, bilgisayar başına. Arkasından oyunu yapmadan önce, eski oyunlarını indirip bir dizine toplar. Sonra tüm oyunları internetten kaldırır. İçinden;
– Umarım, bu sefer işlerim yolumda gider.
Yakup sakinleşir ve sevdiği bir yapay zekaya şu komutları dirsekleriyle 10 parmak yazan bir insanın hızına yaklaşır seviyede hızlıca;
– Selam kanka, bana fantezi konsola oyun üretmem için yardım et. Lua bilmiyorum, o yüzden güzelce anlat.
Yapay zeka kodları hızlıca yazar, Yakup bu kodları inceler. İncelediği zaman içinden;
– Bu kodlar teknik borç biriktirir.
Bilmeyenler için teknik borcu anlatayım. Sevdiğiniz bir dosya düşünün. Bu dosya başta karman-çorman olsun. Sen ise “aman bana ne, sonra düzenlerim” diyorsun. Fakat o bir türlü gelmiyor. Bu programcılar için, kabustur. Çözümü belli, “iyi bir planla üretmen gerekiyor” ve bunu Yakup biliyor.
Daha sonra kodları atarak;
– Teknik borç kanka, bunu düzenlemek zor.
Yapay zeka duygusuzca istediğini yerine getirir. Yakup klavye kısa yollarına hakim birisidir. O kodları kopyalar. Fareyi o fantezi konsol uygulamasına basar. O uygulama açılır ve denediğinde saniyesinde çalışır. İçinden;
– İlk denemede çalıştı. Ya şanslıyım yada bilmediğim için basitleştirdi.
Çok geçmeden tüm kodları dizdiler. Yakup içinden;
– Bu oyuna bir ad bulmam lazım. Sonuçta oyunu oyun yapan adıdır. Sonra bu oyunu görsel roman tarzı ile anlatmam lazım.
Düşünmeye başlar, aklına tonlarca isim gelir ve hepsine içinden;
– Olmaz, o isim. Aşırı saçma.
Arkasından tekrar tekrar düşünür. En sonunda ismine karar verir. O oyunun adını, FanteVN koyar. (Gerçekte böyle bir isim yok) O ismi koyunca o oyunun menüsünü yapay zeka yardımı ile kodlar ve oyunun kodlama aşaması bitince içinden;
– Bitti.
Sonra dışından sevinçle;
– Sonunda.
Annesi bu sesi duyarak odasına gelir. Oğluna bakarak sakince;
– Neden sevindin?
Yakup gülümseyerek;
– Bitirdim, bir oyun daha.
Annesi desteklemek için, anlamamasına rağmen sakince;
– Aferin. Bir şey olursa mutfaktayım.
Ve dediği yere gider. Yakup sakin bir şekilde, o oyunun menüsünü biraz daha düzenler. Sonra, hikâyesini yazmaya başlar. Hikâyesini kodlara gömerek yazar. İçinden;
– Çok boş hissettirdi.
Sonra çizim yapacağı alanı bulmak için F2’ye basar. Orada çizimleri fare ile yavaşça dirseğini bastırarak yapar ve içinden;
– Şimdi bir şeyler olmaya başladı.
Çok geçmeden çizimleri 2 – 3 saat içinde bitirir. Bitirdiğinde akşam olduğunu görür ve içinden;
– Yeterli bu kadar.
Bilgisayarını kapatır. Akşam yemeğini yer, ailesi ile vakit geçirir. Arkasından yatar.
ERTESİ SABAH
Yakup kalkar, elini yüzünü yıkamadan önce bilgisayarını düğmesine her hangi bir dirseği ile basarak açar. Sonra elini yüzünü yıkama işini yapar. Önce biraz oyun oynar ve sonra içinden;
– Tembellik yeter.
İşinin başına geçer. Dünkü çizdiği şeyleri F3 kısmından oyun içine ekler ve yapay zekaya sakince;
– Kanka, bu çizdiğim şeyleri nasıl oyunda gösterebilirim?
Sorusunu yazarak sorar. Yapay zeka hangi kodu nasıl ekleyeceğini anlatır. Yakup ise, hiç beklemeden o kodları ekler ve test eder. Çalıştığını görünce, oyunun müziklerini yapmak için F4’e basar. Müzikleri yapmaya başlar, sakin sakin müziği bitirince, içinden;
– Güzel oldu.
Müziğin oyunda çalmadığını görür ve içinden;
– He, bu da kod istiyor. Yapay zekaya kitlerim.
Bu işi de aynen o dediği yapay zekaya paslar. Kodları yazar ve müziği ilk eklediğinde çalmadığını görür ve içinden;
– Ben düzelteyim.
Ve düzeltmeyi dener. Düzeltemediğini görünce, işi yine o yapay zekaya paketler. Sonra o düzeltir ve Yakup dener. Başarılı olunca içinden;
– Sonunda, bitti.
O oyunu paketleyip ilk olarak kendi sitesine sonra o konsolun sitesine paylaşır. Geri bildirimler almaya başlar.
1. Bölüm Sonu
